581 шу вай замал хьалха

Рувики материал
Шераш
585 шу вай з. хь. · 584 шу вай з. хь. · 583 шу вай з. хь. · 582 шу вай з. хь.581 шу вай з. хь.580 шу вай з. хь. · 579 шу вай з. хь. · 578 шу вай з. хь. · 577 шу вай з. хь.
Иттшераш
600-гӀа шш. вай з. хь. · 590-гӀа шш. вай з. хь.580-гӀа шш. вай з. хь.570-гӀа шш. вай з. хь. · 560-гӀа шш. вай з. хь.
БӀаьшераш
VII бӀаьшу вай з. хь.VI бӀаьшу вай з. хь.V бӀаьшу вай з. хь.

581 (пхи бӀаьи дезткъа цхьоаллагӀа) шу вай замал хьалха пролептически юле ханоргахкӀирандийнахьа долалуш дола високосни шу да. вай замал хьалха 581-гӀа шу да ер; 1-ча эзаршера вай замал хьалха VI-ча бӀаьшера 2-ча иттшера 10-гӀа шу да; 580-гӀча шерий вай замал хьалха 9-гӀа шу да, 49-ча олимпиадай кхоалагӀа / диълагӀа шу да (кӀимарса бетта денз), −580 шу да айламаӀилман шерий нумерацех. Цул хьалха доагӀаш хиннад 582 шу вай замал хьалха, хӀаьта цунна тӀехьа хиннад 580 шу вай замал хьалха. Ер шу чакхдаьннад 2606 шу хьалха.

Хинна хӀамаш

Румера царство

Ченкехье

  • 10-й год по эре правления луского князя Чэн-гуна[1].
  • Весной княжич Хэ-бэй (младший брат вэйского хоу) с войском вторгся в Чжэн[2].
  • В Лу в 4 луне при великом жертвоприношении 5 раз гадали, но неудачно, и поэтому не принесли великой жертвы[3].
  • Цзинь, возглавляя чжухоу, напало на Чжэн[4] (согласно «Чуньцю», поход начался в 5 луне, в нём участвовали князья Цзинь, Ци, Сун, Вэй, Лу и Цао[5]).
  • Сановники из клана Му изгнали правителя Чжэн[6].
  • Весной, когда чжэнская столица была осаждена цзиньцами, княжич Жу поставил у власти Сюя, старшего брата Чэн-гуна от наложницы. В 4 луне в Цзинь вернули обратно Чэн-гуна, тогда чжэнцы убили Сюя и поставили Чэн-гуна, а цзиньское войско ушло[7].
  • Летом князь Цзинь Цзин-гун заболел и поставил править наследника, а через месяц умер (в 5 луне, в день бин-у[8]). Ему наследовал Шоу-мань (Ли-гун, эра правления 580—573)[9].
  • В 5 луне циский посол привёл рабов в приданое луской княжне Бо-цзи[10].
  • В 7 луне луский гун отправился в Цзинь[11], там его задержали для участия в похоронах гуна (подозревая в склонности к Чу). Как отмечает Сыма Цянь, в луской летописи «Чуньцю» это утаили[12].

Байнаб

Хьажа иштта

Белгалдаккхар

  1. Конфуциева летопись «Чуньцю» («Вёсны и осени»). Перевод и примечания Н. И. Монастырева. М., 1999. С.61
  2. Чуньцю, известие 1
  3. Чуньцю, известие 2
  4. Сыма Цянь. Исторические записки. В 9 т. Т. III. М., 1984. С.167
  5. Чуньцю, известие 3
  6. Васильев Л. С. Древний Китай. В 3 т. Т.2. М., 2000. С.134 (по «Цзо чжуань»)
  7. Сыма Цянь. Исторические записки. В 9 т. Т. VI. М., 1992. С.39
  8. Чуньцю, известие 5
  9. Сыма Цянь. Исторические записки. В 9 т. Т. III. М., 1984. С.166; Т. V. М., 1987. С.174
  10. Чуньцю, известие 4
  11. Чуньцю, известие 6
  12. Сыма Цянь. Исторические записки. В 9 т. Т. III. М., 1984. С.166; Т. V. М., 1987. С.77; Васильев Л. С. Древний Китай. В 3 т. Т.2. М., 2000. С.149 («Цзо чжуань»)